Ana səhifə

Peyğəmbərimiz (s.ə.s.) Mədinədən döndükdən sonra anasının yanında neçə il keçirmişdir və bu müddətdə atasının qəbirini ziyarəti necə reallaşmışdır?


YazdırSend to friend
Sual Detayı: 
Peyğəmbərimiz (s.ə.s.) Mədinədən döndükdən sonra anasının yanında neçə il keçirmişdir və bu müddətdə atasının qəbirini ziyarəti necə reallaşmışdır?
Cavab: 

Nəbiyyi Möhtərəm Əfəndimiz, süd anası Həlimə tərəfindən anası Hz. Əminəyə təslim edildiyində dörd yaşını bitirmiş, beş yaşına keçmişdi.
Təqvim Miladi 575 ilini göstərirdi.
Əziz ananın ürəyinə, hələ evliliklərinin ilk aylarında əbədi aləmə köç edən əri Abdullahın ayrılıq ağrısı ıztıraptan bir yumruq kimi oturmuşdu. Bu ıztırabı az da olsa yüngülləşdirən tək təsəlli qaynağı vardı: Biricik oğulu Məhəmməd (a. s. m.).
Hz. Əminə, olduqca şəfqət və məhəbbətiylə nur balasını qucaqlamağa çalışır, ona atadan yetim qalmanın da ağrısını bu şəkildə xatırlatmamağa cəhd göstərirdi.
Peyğəmbər Əfəndimiz, Məkkədəki təvazökar evin işığı idi, bərəkəti idi, gülü idi, dinclik və sevinci idi. Bu kiçik yaşda belə anasına kömək etməkdən əsla geri dayanmırdı. Hələ təmizliyə diqqət edişinə əziz anası pərəstişkar idi.
O, yalnız anasına qarşı deyil, tanışlarının hamısına qarşı köməksevər və hörmətli idi. Yoldaşlarının köməyinə qaçmaqdan zövq alardı. Bu səbəblə, yoldaşları da onu sevər, sayar və özüylə gəzib gəzməyə sanki can atardılar.
Bəli, Cənabı Haqq, yüksək və qüdsi peyğəmbərlik vəzifəsiylə məmur edəcəyi Rəsulunu, beləcə ən gözəl şəkildə böyüdür və ən mükəmməl surətdə tərbiyə edirdi.

Ata Qəbirini Ziyarət
Kainatın Əfəndisi, altı yaşında... Bu sırada Hz. Əminənin içinə Mədinəni ziyarət arzusu doğuldu. Məqsədi Abdülmuttalibin anası tərəfindən özlərinə dayı gələn Adiyy bin Neccaroğullarını görmək, həm də orada medfun olan bəxtiyar ərinin qəbirini ziyarət etmək idi.
Bu məqsədlə hazırlıqlar edildi. Günü gəlincə Məkkədən biricik oğulu və baxıcısı Ümmü Eymenlə birlikdə hərəkət etdi. Əminənin aləmi sevincli və şən olması lazım gəlirkən, əksinə hüznlə qapalı idi. Sanki bir daha bu müqəddəs diyara və bu Səadət Günəşinin doğuşuna səhnə olan mübarək evə qovuşa bilməyəcəkmiş kimi təkrar təkrar dönüb Məkkəyə baxırdı.
Mövsümün ən isti günlərində etdikləri yorucu bir səfərdən sonra Mədinəyə çatdılar. Əfəndimizin dayısı oğullarından Nabiganın evinə gəldilər.
Hz. Əminə, bu evin həyətində olan əziz ərinin qəbirinin başına gözyaşları içində yıxıldı. Gözyaşları Abdullahın qəbirinin torpağını bol bol suladı.
Peyğəmbər Əfəndimiz də, ilk dəfə ruhunda yetimliyin ağrısını bu mənzərə qarşısında duydu. O da, möhtərəm atasının qəbirinə damla damla gözyaşı səpdi. Sanki bu damlalar Hz. Abdullaha bir gül dəstəsi yerinə təqdim edilirdi.

Peyğəmbərimiz (s.ə.s.), Yəhudi Alimlərinin Diqqətini Çəkir
Mədinədə keçirdikləri şirin günlərinin birində, Peyğəmbərimiz (s.ə.s.), baxıcısı Ümmü Eymenlə, qaldıqları evin qapısı qarşısında otururdu. Oradan keçən ruhani paltarında iki Yəhudi, birdən diqqətlərini onun üzərinə tikdilər. Peyğəmbərimiz (s.ə.s.) bu baxışlardan narahat olmuş kimi içəri girdi.
Yəhudilər keçib getmədilər və Ümmü Eymenə yaxınlaşaraq soruşdular:
"Bu uşağın adı nədir?"
Ümmü Eymen, onları tanımırdı. Pis niyyətli ola bilərlər ehtimalını nəzərə alaraq,
"Nə üçün soruşursunuz?" dedi.
Adamlar etimad təlqin edər şəkildə danışdılar.
"Bizim tanışımız bir uşağa bənzəyir də, onun üçün soruşduq. Lütfən söyləyərsinizmi, onun adı nədir?"
Ümmü Eymen, davranışlarından və danışmalarından çox qorxulacaq kəslər olmadığı qənaətinə gəlincə,
"Onun adı Əhməddir" dedi.
İki Yəhudi bu cavab üzərinə axtardıqlarını tapmış kimi bir-birlərinə təbəssümlə baxdılar. Sonra içlərindən biri Ümmü Eymenə yalvardı:
"Nə olar, onu bura bir az çağırarsanmı?"
Ümmü Eymen təkrar tərəddüdə qapıldı. Niyə, nə üçün istəyirdilər? Lakin adam bu tərəddüdü bu sözləriylə aradan qaldırdı:
"Bizlər," dedi, "yaxşılıqdan başqa bir şey düşünməyən insanlarıq. Kimsəyə zərər vermərik. Allah üçün onu sevirik və səndən çağırmağını istəyirik."
Ümmü Eymen, arzularını rədd etmədi. İçəri girdi. Bir az sonra Peyğəmbərimiz (s. ə. s. )lə birlikdə çıxıb gəldi:
Peyğəmbərimiz (s. ə. s. )i görər görməz iki Yəhudi də yerlərə qədər əyildilər. Sonra da sevgi və hörmət qarışığı bir əda içində Əfəndimizə yaxınlaşdılar. Onu təpədən dırnağa süzdülər. Sonra kürəyini açdılar, baxdılar. Hər ikisinin həyəcan və heyrətləri gözlərindən oxunurdu. Birinin digərinə belə dediyini Ümmü Eymen eşitdi:
" Bu uşaq, bu ümmətin peyğəmbəridir. Bu şəhər də onun hicrət edəcəyi yerdir. Bu məmləkətdə çox şiddətli döyüşlər, hicrətlər və böyük işlər olacaq." Bu sözlərindən sonra ikisi də uzaqlaşıb getdilər. Yenə, rəvayətə görə, Rəsulu Əkrəm Əfəndimiz, üzməyi bu ziyarəti əsnasında, Məni Neccar Quyusu deyilən suda öyrənmişdir.

Salih Suruc
 



01-05-2010 12:54:02

Düğüme özel


Bu səhifəyə daxil olmaq üçün səlahiyyətli deyil.

Üzv olmaq istəyirsinizsə Bura basın.

Əgər üzv deyilsinizsə Bura basın.

Şərhsiz